پیش خودم دل بستمو
بهش نگفتم حرفمو

                              حتی نگاه عاشقش
                              باز نشکست طلسممو

                                                             خواستم بگم هرچی که هست
                                                                   مهر سکوتم نشکست

                                                                                                بغش گلومو باز گرفت
                                                                                             من کم شدم اون نشست

راستش زبونم بند اومد
وقفه تو اوج سایه کرد

                                                         رفت و خلا منو گرفت
                                                        من موندم و سکوت درد

                                                        هرچی تو فکرم بود، نبود
                                                          خالی شدم از کلمه

خواستم که راحتم کنه
خسته شدم یه عالمه

                                    شاید یه لحظه ای دیگه
                                     فرصت عاشقی بشه

                                                                  دوباره یک شانس دیگه
                                                                   شانس شقایقی باشه

                                                                                                   شاید یه جا یه فرصتی 
                                                                                                   لحظه مجالمون بده

گفتنی رو باید بگم
گریه اگه اموووون بده

                               پیش خودم دل بستمو
                               بهش نگفتم حرفمو

                                                             حتی نگاه عاشقش 
                                                             باز نشکست طلسممو

                                                                                         خواستم بگم هرچی که هست
                                                                                           مهر سکوتم نشکست

                                             بغش گلومو باز گرفت
                                             من کم شدم اون ننشست

 

شنیدن ترانه
 

شب را دوست دارم

! چون دیگر رهگذری از کوچه پس کو چه های شهرم نمی گذرد تا سر گردانی مرا ببیند .

 چون انتها را نمی بینم .

تا برای رسیدن به آن اشتیاقی نداشته باشم شب را دوست دارم چون دیگر هیچ عابری از دور اشک های یخ زده ام را در گوشه ی چشمان بی فروغم نمی بیند

 شب را دوست دارم : چرا که اولین بار تو را در شب یافتم

 

معبودم سکوتم را از صدای تنهاییم بدان ..

 نمیخوانم و نمیگویم چون درونم هیچ بوده

و تو آمدی

برایم قصه هایی از عشق سراییدی

 و به من قصه باران آموختی میدانی قصه باران قصه شستن غمهاست

 و درون انسانها پر از غم و تنهایی است

 ونگاهم به باران تو افتاد و ناگهان تمام تنهاییم را فراموش کردم

و به تو و داشتن تو میبالم

 تنهاتر از یک برگ با باد شادیها محجورم درآبهای سرور آور تابستان آرام میرانم

سالروز میلاد خجسته فاطمه زهرا (س) سرور بانوان جهان، عطای خداوند سبحان، کوثر قرآن، همتای امیر مومنان و الگوی بی بدیل تمام جهانیان بر همه زنان عالم مبارک باد.

مادر عزیز و مهربانم

                               این روز رو به شما و

                                                               تمام مادران دنیا تبریک می گویم

سلام...

آره یه روز سلام می کنیم و یه روز خداحافظی نمی دونم این آیا آخرین باریه که من با شما سلام و خداحافظی میکنم یا بازم میام و در کنار شما و برای دل خودم و شما می نویسم ولی امیدوارم که تاحالا هر  خوبی و هر بدی دیدید حلال کنید...امیدوارم که بازم بتونم بیام ولی کی نمی دونم...

---

مرگ رنگ

رنگی کنار شب
بی حرف مرده است.
مرغی سیاه آمده از راههای دور
می خواند از بلندی بام شب شکست.
سرمست فتح آمده از راه
این مرغ غم پرست.

در این شکست رنگ
از هم گسسته رشته هر آهنگ.
تنها صدای مرغک بی باک
گوش سکوت ساده می آراید
با گوشوار پژواک.

مرغ سیاه آمده از راههای دور
بنشسته روی بام بلند شب شکست
چون سنگ ، بی تکان.
لغزانده چشم را
بر شکل های درهم پندارش.
خوابی شگفت می دهد آزارش:
گل های رنگ سر زده از خاک های شب.
در جاده های عطر
پای نسیم مانده ز رفتار.
هر دم پی فریبی ، این مرغ غم پرست
نقشی کشد به یاری منقار.

بندی گسسته است.
خوابی شکسته است.
رویای سرزمین
افسانه شکفتن گل های رنگ را
از یاد برده است.
بی حرف باید از خم این ره عبور کرد:
رنگی کنار این شب بی مرز مرده است.

فاصله ، عشق هاى معمولى را از بین مى برد ؛ اما عشق هاى بزرگ و همیشگى را شدت مى بخشد وزیادتر مى کند. مانند باد که شمع را خاموش مى کند ، وآتش را شعله ور مى سازد ! اما وقتى فاصله بیش از حد طولانى میشه ، دیگه چیزى جز خاکستر نمیمونه و این آتش خاموش میشه ! خدایا ! ...

او گفت به لبه نزدیک شوید

       آنها گفتند: ما می ترسیم

          او گفت: به لبه نزدیک شوید

                   آنها نزدیک شدند

                        او آنها را هل داد

                                                و 

                                                       آنها پرواز کردند...

---

 

فعلا همین یه عکس را داشته باشید تا بعد...

نظرت در مورد این عکس یا بهتره بگم احساسات چیه؟

این سفرنامه خیلی وقته که تموم شده ولی  نخواستم که یه دفعه اون را پست کنم به خاطر همین هم کمی طولانی شد...